wat een toch wel aardige en veelzijdige opdracht beleef ik nu zomaar als een gegeven?

de gouden stad
atelier op 5

Het moge zo zijn dat het lezerspubliek soms van mening is dat ik ten aanzien van de eigen of persoonlijke gedachtenbelevingen een beperkte vorm van discretie in acht pleeg te nemen, dikwijls heb ik dit ontkend en tegengesproken, vandaag voor het eerst geloof ik dat ik de lezers nodig heb om tot een verantwoorde en weloverwogen keuze te geraken zonder bijbedoelingen, gram, trap na of wat ook dat getuigen zou van een afwijking van het vertrouwde beeld dat wij van degenen die ik vertegenwoordig hebben. Er zijn enkele lijnen in mijn persoonlijk leven waar uiteraard nooit zo over is gesproken dan dat deze op te maken vielen uit terloopse opmerkingen of sympathieën, helaas is het er vaak op uitgedraaid dat ik in konflikten van anderen gewikkeld raakte waar ik part noch deel aan had en ook overigens niet de ware aard van kon doorzien, die mij ervan weerhielden te doen wat mijzelf als het beste voorkwam, met financiën omgaan behoort helaas tot een bijkomende taak in het secretariëele functioneren waarin ik uiteraard deel, en dat gedeelte in de opdracht brengt zekere konsekwenties en beperkingen met zich mee in het mogelijke.
Dat er een groep bestaat die voor zichzelf de autoritaire volmachten ter vertegenwoordiging van mijn persoon heeft opgeëist heeft ons niet weinig pijn gedaan, voor het overige is het de onzichtbare hand waarin ik geloof die mij regelmatig op de hoogte stelde van de voortgang in het beoogde doelbestand, men kan daaromtrent zich oriënteren in lectuur zoals het statuut van de Voorzienigheid in de Verlichting, een alternatief vormt de modernere aanpak van de Edmund Burke Stichting , wij spreken uiteraard niet over het vliegdekschip Providence.

********************************************************************

 Om maar met de deur in huis te vallen: ik heb verplichtingen te Parijs alwaar ik op het ogenblik op een zeer levendige wijze wordt voorbereid in ruil waarvoor ik een inzicht verschaf in onze vreedzame mogelijkheden en bekwaamheden en meer emotionele kenmerken van onszelf en mijn volkseigen. Reeds enkele jaren terug werd ik in celeste wijze ingewijd in het artistieke leven van de hoofdstad van La belle République, een antwoord heb ik tot nu toe niet kunnen geven dan aanwezig te blijven aan de gevoelsmatige horizon, een beetje de dromer te willen blijven die ik ben en voorsta, en voor het overige regelmatig een angelique bericht te mogen ontvankelijk voor zijn.

Ik zou het een persoonlijk débacle achten indien ik niet op het goede in mijzelf en in anderen mijn vertrouwen zou kunnen stellen// Je m'en fou de tout le monde on y pense, cela n'est plus la vérité//

"de narcissen houden we in ons bedrijf", verklaarde de heer Jan Roosen die zijn naam eer aandoet

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
//het is mij te moede alsof een warme stem vanuit den Hoge toeroept: "jongens niet vechten", dat moge dan zo zijn het zal dan toch des mensen zoon blijken die de klus moet klaren, gelukkig gaat het niet om een karwei" - het is mij in de loop der jaren altijd heel duidelijk geweest dat het mes wat het mij aangaat van twee kanten sneed, zal dat dan ook nu weer het geval blijken te worden, te blijken, te blijven en te mogen aangeven, "ter hulpe vanuit nood geboren" dat moge dan de vriendschap van de ouden zijn?

Het heeft de mensen aan veel ontbroken en als je de berichten geloven moet dan mankeert er aan het materiële goed nog altijd meer dan voldoende om voor jaren mee te gaan, wij zien waarachtig alweer toekomst in het bouwbedrijf waarop ik heel lang heb gewacht, het zal er toch van moeten komen lijkt het nu dat ik tot openbaarheid komen mag, maar je, men weet het nooit, de mensen dneken dikwijls dat het vanuit diezelfde sfeer als waarvan ik hierenboven sprak wel goed zal zijn en ter rechter tijd geraken tot bekendheid, helaas kan ik verklaren: "niets is minder waar", ook den Hoge houdt rekening met de wisselingen der getijden en de kansen van het lot, het is de mensen evenwel te verstaan gegeven in een diepe innerlijkheid dat zij vertrouwen genieten mogen in deze de algemeen ontvankelijke openbaarheid,  en aan vertrouwen heeft het al te lang ontbroken, dat wil ik hier maar even stellen, daarvan ik koester geen gevoelens van grote spijt, om dat dan beter te begrijpen schrijf ik neer dat ook den Hoge bekend is met de menselijke zwakheden en op een wat "remarkable" te heten wijze daarvan gebruik gemaakt heeft, het is niet erg nodig het hier op te merken in de Nederlandse meer levendige zin van een niet al te bijbels woord:

"wij zijn zo'n beetje allen spijtoptanten van de reis naar het verre land"//

die houden we erin!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

wat het dan aangaat Holland Bolland (het gezegde is van de dichter Lucebert een titel)

Trees komt op bezoek, die Trees toch!

Dylan brave/castle.com

Sinds Trees er lucht van heeft gekregen dat ik ook kan spreken in het openbaar, afgelopen zondag was ik met de engel Dd de sigaar: ik moest op mijn balkon verschijnen en heb met luide stem geroepen dat er een pand is aangekocht ontworpen door de bekende arcitectoon Peter Post, ja hoe kom je erop zou je zeggen, ik hoop mij daaromtrent nog te verklaren in het kader van deze voorstelling, voreerst werd het mij duidelijk gemaakt dat Trees in haar Mercedes wilde stappen om de wegen te bevliegen in een gehaaste afdaling naar het kleine stukje geestgrond waar ons appartementencomplex op is gebouwd, "ja natuurlijk dit lijkt wel een kasteel", zei den Quichotte, en Sancho nam alvast een goeie shot...

//op Trees'voonemen antwoordde ik snel en luid gesproken in de semi-mobiele hoorn die ik nog net behouden kon in de rechterhand want toen zij belde was ik juist bezig een sigaret te rollen met een vloeitje rizzla-blauw hetgeen mij moeilijker afgaat dan met rizzla-rode vloei, de tabak is uiteraard een kort gesneden Marlborough, kun je zoiets nu wel zeggen in een onschuldig telefonisch onderhoud? - ik antwoordde dus met de vraag of zij wel goed begreep waar zij aan beginnen wilde en ik mee eindigen zou...?

//Trees weet heel goed dat ik een koele minnaar ben zoniet sanguine-glacier, dus vroeg zij verder maar niet door, de hoorn aan haar kant kapte af met een duidelijk voor engel te beluisteren korte klik waarna een smalle toon,